Wat je zegt, ben je zelf

De belangrijkste veroorzaker van tijdgebrek ben je zelf. Zo die zit. Zonder dat je het zelf in de gaten hebt, zorg je voor oponthoud gedurende de dag. Excuses verzinnen, voor jezelf of naar een ander toe. Wat veel mensen onbewust doen is hun werkplek veranderen in een onherbergzaam oord. 'Kunnen anderen zien hoe druk ik het heb', zal er mee te maken kunnen hebben. Activiteiten worden uitgesteld. Gemakkelijker dingen zoals mail en telefoontjes krijgen voorrang. Zoals eerder al gezegd, het gebruik maken van een goede agenda helpt om het hoofd niet te vol te laten zitten. Werkdruk zit hem niet zozeer in het werk dat gedaan is, maar heeft te maken met alles dat nog gedaan moet worden. Wat is dat allemaal dan wel. Heeft het werkelijk te maken met de organisatie, is het eigenlijk wel beschreven in je taakomschrijving? Of doe je de dingen die je prettig vind om te doen, waar je goed in bent. Omdat het al jaren zo ging. Ben je nog wel eens verbaast waarom iets nodig is?   ..........etc.

 Luisteren

Communicatie is een sleutel tot succes. Met die stelling in gedachten is het niet zo heel erg moeilijk om te zeggen dat slecht communiceren een risico is. Belangrijk dan ook om op z’n minst open te staan voor onderlinge verstaan-baarheid, voor andere meningen. Om hoe dan ook je uiterste best te doen om een veilige omgeving te creëren waarin op elk niveau en onderling de goeie dingen worden gezegd. Als boodschappen niet aankomen, dan kan dat diverse oorzaken hebben. Het kan onder andere erop duiden dat iemand omkomt in het werk. In ieder geval moet er een belletje gaan rinkelen als men niet meer met diens collega’s of met jou wil praten. Instructies of beredeneringen die niet worden begrepen, niet worden gegeven, als verwachtingen niet worden uitgesproken, zullen er op enig moment onherroepelijk fouten worden gemaakt. Effect daarvan kan dan weer zijn dat er vingers worden gewezen naar de zogenaamde daders. Dergelijke kritiek geven is vaak een verdedigingsreactie die duidt op scheuren in onderlinge relaties. Je hebt een aantal waarschuwingen gemist of geen actie ondernomen als je merkt dat het moreel daalt. Daar betaal je dan de prijs voor.    .........etc.

Vergaderen

Helaas krijg ik wel eens te horen dat er behalve vergaderingen en een sporadisch bilateraal gesprek, met name het functioneringsgesprek geldt als hét wapen in de communicatiestrijd. Dan wacht ik wel eens in stilte. Kijk de ander aan, met een blik van ‘ja oké, en wat nog meer?’ Ook al is het duidelijk dat er niets meer komt. Geen idee van wie ik het ooit hoorde, het antwoord op de vraag wat je het beste kunt doen als er stiltes vallen in een gesprek. Het geniale antwoord was:
wachten tot ze voorbij zijn.     ......etc.
 

Tijd is een beleving

Let op, het begint onschuldig, maar voor je het weet zit je te lezen over de Schumann-theorie, de Pleiaden, 2012 en Maya’s. Een uitstapje dus. Het is maar dat je het weet. Even een beetje verdieping en wat andersoortige achtergrond-informatie. Om een indruk te geven over dat er meer te doen is over tijd, dan alleen je horloge en je agenda. En dan is er die meneer, die ook iets wist te vertellen over tijd. De op 14 maart 1879 geboren Albert E(=mc2). Tijd als een dimensie. Tijd als een beleving. Tijd kan vliegen. Einstein heeft er een alleszins toe doende theorie over. Vliegensvlug reizen kan ook. Via een wormgat (zie het als een soort brug) is er een hypothetische mogelijkheid om binnen ruimte-tijd te reizen. Een soort kortere weg in het universum en sneller dan het licht. Wat ook weer lastig is, want diezelfde Einstein schreef ook dat, mocht je die snelheid al halen, je dan geheel verdwijnt. Moet je toch echt hard hollen om de snelheid van het licht te behalen, 300.000.000 meter per seconde. Zoefff.    ....etc.
 

Bazen en personeel

Iedereen is elkaars collega. Alleen heeft de één ander werk en een andere functie, met bijbehorende verantwoordelijkheden, dan de ander. Daarbinnen moet dan plaats zijn voor begeleiding van elkaar en de focus leggen op juist ieders eigen kwaliteiten. Veel, te veel van het potentieel in mens en organisatie blijft onbenut. Onder meer doordat de nadruk ligt op het verbeteren van zwakheden, in plaats van het versterken van kracht en talent. Maar ook omdat organisaties doorslaan in het bedenken van regels en procedures om grip te krijgen op het gedrag van mensen. Als het om veiligheid gaat, bijvoorbeeld bij het bedienen van apparatuur, geldt natuurlijk dat er goede procedures ten behoeve van die veiligheid gevolgd moeten worden. Dat is iets anders. Wat ik bedoel, zijn de regels en procedures die de groei van 'de mens' belemmeren. ............. etc.
 

Werk versus privé.

So far, so good. Regels en procedures zijn dus nodig op onderdelen, zoals veiligheid. Dat snapt iedereen. Bedrijven en ondernemers krijgen te maken met zoooooo ontzettend veel regeltjes. Het zal menig mens met ondernemerszin remmen om daadwerkelijk over te gaan tot het starten van het eigen bedrijf. Zonde, temeer als je bedenkt dat de economie voor een niet onbelangrijk deel van juist de 'kleine ondernemer' afhankelijk is. Moet alles dan weer gaan zoals het vroeger was? Nee, dat gaat te ver. Moet een werkgever dan de zorg voor werknemers verzaken? Evenmin. Maar hoe ver moet je gaan. Laten we eens in het klein beginnen. Het is ook één van de voorbeelden die ik wel eens voorbij laat komen bij ziekteverzuimgesprekken. Stel, er is iemand die ...... etc.
 

Sfeerbepalers

Sfeerbepalers, of liever: sfeerverziekers, ze zijn er, iedereen kent ze wel. Wat doe je daar dan mee? Je kunt nog zo goed bedoeld bezig zijn met teambuilding, coaching en met verbanden te leggen tussen mensen, doelen etc. maar soms zijn er, die hardnekkige notoire klagers. Mensen die door hun dominante gedrag ook nog een paar mensen in hun kielzog meetrekken en zodoende kliekjes vormen. Nu eten wij zelf ook wel eens kliekjes, vooral chinees een dag later opwarmen vind ik zelf er lekker. Maar zakelijke kliekjes vallen niet zo goed en hinderen eigenlijk alleen maar. Een eerste reactie is misschien, wegsaneren die handel. Misschien blijkt het uiteindelijk wel nodig, maar tel even tot tien. Want hoe heeft het dan eigenlijk zover kunnen komen? Kennelijk is er iets veranderd. Bij die persoon of bij de organisatie. Of beide. Er is blijkbaar voedingsbodem voor het gemopperdemopperdemopper. Ligt dat dan alleen bij die persoon of zullen we ook even de hand in eigen boezem steken? Gewoon, voor de zekerheid en om te voorkomen dat we een leermomentje missen. Vraag je eens af hoe het komt dat iemand (opeens) dergelijk gedrag is gaan vertonen ......... etc
 

Tuinieren

Het is eigenlijk net als bij bosbeheer (soms moet je de natuur een handje helpen). Ik las eens ergens dat, wanneer je heerlijk door een bos wandelt, je de indruk hebt dat de natuur daar gewoon haar gangetje gaat. Vaak is dat echter niet zo, heel vaak is wat je ziet het resultaat van organisatie. Niet dat bossen niet kunnen groeien zonder hulp, maar als we de natuur haar gangetje laten gaan, levert dat doorgaans een type bos op dat verschilt van hoe wij het graag willen hebben. Je moet dus wel van te voren met elkaar afspreken waar de kaders liggen, wat het doel van het bos is en welke uitstraling het mag hebben. Maar daarna is het tijd om de natuur (medewerkers) vrijelijk te laten groeien. .....etc

Transparant en inspirerend leiderschap is een basis voor een goed bos. En dan maakt het niet zoveel uit als die ene boom net even ergens anders staat dan jij eigenlijk zelf had bedacht. Zolang het totaalplaatje en het eindresultaat maar klopt. Vergis je niet in wat iemand kan, als je maar vertrouwen schenkt. Dat wil niet zeggen dat je iemand aan het lot moet overlaten uiteraard. Integendeel. Nu we toch aan het wandelen zijn in de natuur, is het maar een klein houten bruggetje naar het volgende. Probeer weer eens de bomen van het bos te zien. Een goed verstaander leest hier natuurlijk de metafoor naar de medewerkers van de organisatie. ......etc.

Frank Hofland